...Güllerin en alaca kırmızısında serpildin ey Sevgili gönül penceremden içeri. İlk gözyaşı tazeliğinde, aynı zamanda ilk heyecan dolu gülüş.. Kader bağımızın kopma noktası korkusu,yani seni affedeceğim ve ya beni affedeceğin günden korkuyorum şimdiden.
Ama herşeye değer bu /heyecan. Özledim seni. Sen varsın, Sen olmalısın. Yoksa beni kim bir mavi bulut yapabilir? Kim griye dönüştürerek yağmurla saçlarına, omuzlarına, ellerine diyerek damlatabilir beni.
Sen sus olur mu? Dudaklarımı da kapat
ellerinle. Ya da dokunma hiç, dokunma...
Yaz gecelerinin yalnız demlerinde konaklayan müstakil yüreklerin bahçelerini süsleyen
akasyalar misali ıslandım Yağmurlarında...
Bırak üşüyerek tadayım yokluğunu yine...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder